da dor esquecida

Ás veces as dores deixan un rastro noxento que ata desaparecer co aire fai tanto mal coma a dor. Os peores males son autoinfrinxidos e parten da nosa conciencia, fannos febles, fannos menos pero acaban por pasar.

e por riba tiña os olliños azuis

A velliña lindando a súa casa mesmo parecía xoghar á marola.
Tan só unha ollada ás súas costas tráeme a lembranza dos meus.
As donas daquel o seu tempo dobraban polo medio, quizaibes de tanto que tiñan que aguantar. E co pesar que cargaban miraban cara baixo e escrutaban as zocas que calzaban os pés.
A miña avoíña de manciñas tortas andaba dereita, cun pano na man, pra limpar o bico, pra secar os ollos, pra aghuantar as penas,
ai, silviña, ai!

a gulietta masina

Si no te gustara tanto meterte en líos,
si eligieras un camino asfaltado alguna vez,
conservarías el sombrero norteño,
y la chica triste que te hacia reír.

Bunbury "El Viaje a Ninguna Parte"