Isabella e as pernas de cervexa. Maddin e o seu mundo fantasioso en preto e branco que mestura a Lynch e a Welles deixándonos un regusto de Metrópole.
A canción más tristeira do mundo non é triste. Pero contén unha historia tráxica.
Polo camiño descobre distintos tipos de dor, e distintos males de resposta.
O do que esquece, o do que foxe, o de quen torna a dor en pensamento e o pensamento en crueldade, o de quen chora e o de quen non pode sentir dor.
E coma fondo, o xesto sempre fermoso de María, sempre María.
No hay comentarios:
Publicar un comentario