Yes We Can

It was a creed written into the founding documents that declared the destiny of a nation.
Yes we can.
It was whispered by slaves and abolitionists as they blazed a trail toward freedom through the darkest of nights.
Yes we can.
It was sung by immigrants as they struck out from distant shores and pioneers who pushed westward against an unforgiving wilderness.
Yes we can.
It was the call of workers who organized; women who reached for the ballot; a President who chose the moon as our new frontier; and a King who took us to the mountaintop and pointed the way to the Promised Land.
Yes we can to justice and equality. Yes we can to opportunity and prosperity. Yes we can heal this nation. Yes we can repair this world. Yes we can.
And so tomorrow, as we take this campaign South and West; as we learn that the struggles of the textile worker in Spartanburg are not so different than the plight of the dishwasher in Las Vegas; that the hopes of the little girl who goes to a crumbling school in Dillon are the same as the dreams of the boy who learns on the streets of LA; we will remember that there is something happening in America; that we are not as divided as our politics suggests; that we are one people; we are one nation; and together, we will begin the next great chapter in America's story with three words that will ring from coast to coast; from sea to shining sea – Yes. We. Can.

do liste

Pertencer á brigada deixoume sen folgos. Foi unha cuestión de sacrificio e disciplina. Un reto que chegou de súpeto e que me colleu polo medio. Parei, batín na terra e seguín adiante. Do aprendido varias cousas: que o traballo infunde respeto, e o respeto comeza por un. Que nunca o esforzo é esforzo de máis. E que ninguén acaba a loita sen feridas.

A miña particular derrota é non saír de todo victoriosa. Pero vencín, ao fin.

miña irmá

Unha das imaxes máis tristeiras e máis lúcidas da miña infancia é a de miña irmá collendo cartos na rúa. Un día pola mañá baixamos as dúas para ir co papá a algún lugar que non recordo. El agardaba co coche á porta da casa. Eu subín e senteime na parte traseira (era unha desas furgonetas de dúas portas)pero cando ela sentou (na parte dianteira)caéronlle os cartos do peto. Non sei como aconteceu pero saíron pitando unha chea de moedas, esparexidas, sen orde cara tódolos lados. Miña irmá baixou do coche e axeonllouse para recoller as moedas. Unha por unha, de xeonllos, as moedas do chan. Meu pai saiu tamén para axudala.

Eu, miraba cara eles dende a fiestriña do coche, na parte de atrás. Miña irmá pareceume pobriña e fermosa, entroume vergoña e deixeina de ollar. Quedei fitando os meus pés un anaco, choriñenta e confusa.
Inda hoxe cando lembro a estampiña fico así, choriñenta e confusa.

da dor esquecida

Ás veces as dores deixan un rastro noxento que ata desaparecer co aire fai tanto mal coma a dor. Os peores males son autoinfrinxidos e parten da nosa conciencia, fannos febles, fannos menos pero acaban por pasar.

e por riba tiña os olliños azuis

A velliña lindando a súa casa mesmo parecía xoghar á marola.
Tan só unha ollada ás súas costas tráeme a lembranza dos meus.
As donas daquel o seu tempo dobraban polo medio, quizaibes de tanto que tiñan que aguantar. E co pesar que cargaban miraban cara baixo e escrutaban as zocas que calzaban os pés.
A miña avoíña de manciñas tortas andaba dereita, cun pano na man, pra limpar o bico, pra secar os ollos, pra aghuantar as penas,
ai, silviña, ai!

a gulietta masina

Si no te gustara tanto meterte en líos,
si eligieras un camino asfaltado alguna vez,
conservarías el sombrero norteño,
y la chica triste que te hacia reír.

Bunbury "El Viaje a Ninguna Parte"